با شنیدن اسم مسعود ده نمکی همه خاطره تلخ و خونین 18 تیر 78 را به خاطر می آوریم خاطره باتوم و قمه خاطره زشت حمله. حال او به جهان سینما رو آورده دنیای که وی و هم فکرانش آن منبع فساد می دانستند در این نوشتار قصد نقد سنیمایی این فیلم ندارم چون دانش آن را ندارم. همان بس که به این اکتفا کنیم که این فیلم ارزش هیچ جایزه در جشنواره نداشت. این فیلم با سرمایه کلان 800 ملیون تومانی شروع به ساخت کرد که حضور بازیگران بزرگ جلوی دوربین این کارگردان می توان توجیح کرد. فیلمنامه این فیلم هم توسط پیمان قاسم خانی باز نویسی شده است پس می توان نتیجه گرفت این استقبال کاذب به خاطر آقای ده نمکی نبوده است بلکه بلکه به خاطر این اسامی بوده است.
این فلیم طنز نبود یکسری از شوخ های بی مزه و قدیمی(اس ام اس های رایج در مملکت را در فلیم نامه آورده است) که بینده قبلا آن ها را شنیده است در جاهای بی ربط می آورد و یا در اوج خندادن بیننده او را با صحنه قطع دست و پا روبرو می کند!! فیلمی برای نشان دادن واقعیت هم نبود فیلمی سراسر از دروغ و ریا، این فیلم رزمنده های جنگ 8 سال ما را که شجاعانه در برابر دشمن ایستادند را به بازی گرفته و برای اهداف خود آن ها را به شوخی گرفته است. آقای ده نمکی یا خود جبهه را ندیده اند یا بینده را نفهم فرض کرده اند در کجای جهان سربازهایی را که به جبهه می برند به آن غذایی می دهند که آن غذا را خیلی از افراد آن موقعه حال جامعه نمی خورند! آیا سربازان جان بر کف میهن آن قدر ساده بودند که ابتدایی ترین اصول را نمی دانستند که آقای ده نمکی نشان داد. در صحنه ایی از این فیلم زشت( فکر نمی کنم کلمه مناسب تر از آن بتوان برای آن گفت) می بینیم که فرمانده ی گروهان به آن ها آموز ش جنگی می دهد خود اشاره می کند که نارجک در دست آن چاشنی ندارد و منفجر نمی شود. بعد نارجک را به نفری می دهد تا پرت کند می بینیم که همه ی سرباز ها از ترس انفجار به گوشه ایی می پرند!! نمی دانم اگر سربازان ما این قدر ساده بودند چگونه 8 سال دلاورانه جلوی دشمن ایستادند؟؟؟
یا در جایی دیگر در بالای سر شخصی که در حال شهادت است او به باد مسخره می گیرند و با او شوخی های زننده می کنند یا در جایی دیگر اخراجی ها فلیم در بین خودشان بحث شیمایی را می کنند ناگهان در کل جبهه می بینیم که همه از این شایعه بین این چند نفر ماسک شیمیایی زدند!!! یا صحنه ایی دیگر که هر بینده ایی را آزار می دهد و بوی بد تفکر آقای ده نمکی را شنید همان جا بود که فرمانده گروهان در کنار می ایستد و از سربازانش می خواهد روی مین بروند!!! هر عقل سالمی می فهمد که اگر می خواهند این مین ها را منفجر کنند که احتیاج به کوبیدن پا می باشد پا پرت کردن سنگ هم منفجر می شود! آقای ده نمکی بارها گفته است این فیلم از روی حقایق جنگ نوشته است اگر این صحنه واقعیت داشته باشد(نمی توان به حرف های ده نمکی اعتماد کرد) می توان آن را جنایت جنگی قلمداد کرد. آقای ده نمکی توهین به شعور مردم را نادیده گرفتن فهم مردم که در سراسر این فیلم نمایان هست را به اوج خود می رساند و با توهین به فرهنگ و تمدن پربار ایران به ما می گوید هنوز هم موقعیت باشد مانند سال 78 عمل می کنم. نمی دانم هدف ده نمکی از این همه توهین به شعور مردم برای چه بود اگر جامعه ی ما این گونه در جبهه عمل می کردند چگونه 8 سال مقابل صدام مقابله کردند. من فکر می کنم آقای ده نمکی آروزهای خود را در این فیلم آورده است و اگر برآورده می شد امروز زیر ظلم چکمه های بعثی ها بودیم. همان گونه که می بینیم هم فکران ده نمکی امروز کشور را به نا کجا آباد برده اند و برای جنگی دیگر لحظه شماری می کنند.
امروز فریاد ما بر آسمان است که چرا فیلم 300 ما را بی فرهنگ و بی شعور نشان داده چرا غربی ها این کار کرده اند. بله هنگامی که ده نمکی این گونه ما را بی شعور فرض می کند نباید انتظاری غیر از این داشته باشیم.
